strooibuskruid

ik wacht me een ongeluk
op de bussen staan teveel namen
kruidjes roeren niet hun mondje
honden wachten zindelijk op hun potje

de grote hoop blijft bij gebrek aan nood uit
terwijl men boodschappen strooit
om wegen begaanbaar te houden
daar is slechts een donkere gestalte

opelkaargedrukt in het stadsrumour
heeft de winter nog geen indruk gemaakt
men ziet daar alles zwart
en schenkt zijn dagelijkse koffie in café

soms komt er een bericht
dat de steden liefdevoller blijken
dan gedachtes vertellen aan elkaar
maar wie zijn wij om dat te weerleggen

de meesten struikelen hier over waarheden
in plaats van koeien die men ten lande melkt
alles smaakt me zoet en ik zoek de peper
het zout was immers schaars op moment

dus taalde ik niet naar welke hartigs ook
beleefd als ik was opgevoed
liefdevol achter dubbeldikke stenen muren
die alle warmte voor een leven vasthielden

u ziet, ook ik moet strooien om
uitglijers te voorkomen en ongelukken
daar zit niemand op te wachten
in de verte zie ik iemand verdwijnen

het zal eens niet!

Advertenties

Een gedachte over “strooibuskruid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s