even hele helemaal

een bloem geknalt geel van het onkruidige soort
blaas dat kind op een pluizenbolletje en woesjj
dwarrelt gebloem aan barrelen dwarsend door mij

het oude roestbruine tractorretje op de velden
trekt op over zwaarbuigende, bekoorlijke aren
voldaan keert ik terug van laffende veldslagen

een slipper waar achtergelaten op legend strand
voetstappend dreunen nog in die houten koppen
zee doet hij of niets zweet en kabbelt voort, voort

varens aan sluipen onder te hoge bomen vandaan
willen op eenzaamst strand gaan zonnen zoals zij
ondanks geëmmer liggend zooitje voor doodbloot

op goede handen staand met je voeten ins hemel
beginnen de klokken gewijzerd te doen dan tijden
draait zon zich vluggend terug,  gelaten mijne maan

Advertenties

7 gedachten over “even hele helemaal

  1. Hier is een liefhebbende, bezorgde en malle schrijfster aan het woord. Observeren kan ze als de beste. Kijk maar: In haar gedicht stapt een manneke in de ruimte rond en draagt een open maan in zijn haren. Erg mooi.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s