het laatst

bevroren was ze, alleen in koude tussen beelden die niet meer bestonden
een vrouw drijvend op water, wat niet meer zou dragen maar verzwelgen
sloeg hij zichzelf voor zijn koppige kop die geen vlammen meer spuugde

tussen braaksel lag geen leven en de as lag netjes in de asbak te smeulen
haar strijd was niet te zien aan ’t oppervlak, waar zij stil op de tenen liep
het laatste wat ik hoord was onmooglijk te duiden voor mij of ieder ander

de boom had seizoenen laten dwarrelen rond haar stam en bedekte haar
zacht daalde het warmer harttempo tot niemand meer kon aankloppen
een wittig deken: zacht en wit als de dromen nooit waren – liep zij leven uit

Advertenties

8 gedachten over “het laatst

  1. Ik vind het zo bijzonder hoe dit stuk bij mij enthousiasme qua schrijfstijl opwekt, terwijl dit misschien juist iets heel verdrietigs verwoord. Wanneer ik hier te vrolijk over reageer, mea culpa. Excuseer.
    Ik vind het prachtig, word er geenszins verdrietig van maar bewonder de stijl en de manier waarop je dit verwoordt.

    Liked by 1 persoon

Laat een reactie achter op Odette Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.