snurfend winterbenen

hoeveulen hoofden mijn lichaam ook verbindt
het eeuwige denken blijft me de moeite kost

oh geef me toch iets van je lang verspilbenen
zoals jij daar door slaeperig waterkoude stapt

eigen vrouwen hangen mijn armen onderaan
zodat geleerde vingers niet hoeven te niezen

oh jij loopt vast je straks weer door en de wint
met van je fermen grote plastik muilslaarzen

snel wijkt ik uit voor de zoveelst voetzoeker
met levensgevaarte kleed ik mijns edel delen

oh voel me goed door jouw intense rillingen
langer dan ene gene dag of twee meet je ’t niet

demografisch als ik ben, deelt ik mijn plekker
jij wille toverpraeten maar ik gaat onder en zeil

oh hoe zalige beenwarmer bijna half bevroren
ontdooi onsje leven – al is ’t je nu om het even

doelloos lijkt bedde tijd niets meer te wekken
opgeborgen vergeeld gezichten in fraai dozen

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.