touwen

zwaait voortzichtig in heen en geweer
grijpen onzekere hand getouwen vast
bungel ik watte in mij zo ligt te laaien

onder fijne voeten is geen aardbolle
met van die mensen twee voor twee
zich aan het stellen alsof vredestoets

hand met striemen en volle bloed
liet los het touw terwijl ik wegkeek
tussen malle tijden en me vergeniet

boven hoofds gevoel ik lekker niet
zonder gedachtes van onhoorbaar
hartstikke benauwde en stervens

terwijl ik afzet en telkens hoger kom
bij elke flinke zwaai en duw in rug
laat ik en zweef los aan enkels hoog

onder mijn gevoeten ligt een aarddrol
met van die mensjes twee aan twee
zich aanstellen alsof eentje vrede moet

ze kunnen me al niet meer goed horen
in dansje tussen hemelzwarter gaten
terwijl zij zelf nog op de touwen hopen

de grens tussen wiens wereld en geniet
mijn hart laat ik u niet verder hardloop
geef je mensen toch eens echter fiets

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.