gang, straat, bang

en die ene lege, lange gang
gevuld van zacht stemmen
door den voorbijen eeuwen
gezang met wat geschuifel

is het eindeloos van zuchten
zwaar zijnde vertilde stenen
hart het telt zijn zegeningen

van de straat met ontluiken
en een voor een zie ze klappen
dicht hoe ja zit geschiedenis
ruw mijn huid schuurt je open

sneller gaande verhitte gillen
mijn stille straat is te licht
ver druipt het vet der jaren

zo op eens in de hoe zoveel
we trekken en schorten aan
niemand weigert en boent
kookwas laat ze verdwijnen

zacht flakkerend kaarsrecht
duiken de resten van eens
bang is alleen wie het hart

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.