zonnelichtelijk

het waren eerste en me laatste dagen
langzaam schoof hoe het zonlicht op
warmte vond jij die zijn richting terug

zonder licht is het er op alleen maan
trekt kou langzaam in mijne botten
straal ik kachel in de krappig ruimte

warmte wil ik vangen als op eenieder
maar hij gaat gewoon overal doorheen
niet te vangen of eventjes te snappen

het is me de warmte van ’t verstralen
daardoor komen mensen op de been
rusten uit en laden op, in bijna niets

en daar doe je ’t voor, die warme tocht
je neemt het mee en moet weer door
handen nog ’n kerend hemelzwaaiend

maar ook dáár, tijd is als om en bevroor

Een gedachte over “zonnelichtelijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.