buiten de proporties

hoe de grotesk ruimte ziet mij niet
’t is me te donker waar ik toch ben

boven hoofden brandt ons lampen
de lichten staan ons ziet liever bij

wel je kan er met mijn handen niet
raak alles hemeltje onberijkbaar ver

zo hoort ik ze engelen en nu vliegen
vallende duiven van het torteldak

harde grond is piskoud van koren
slaat elk zonder uur aan het diggelen

boven de flitslichtjes hoor je galmen
is alles topzwaar het buitenbereik

in buitenste bedwonderende ruimte
ben ik echt niets en voelt me vrijer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.