blikkende donder

het was aarden donker en bedrukt
hoe of man struikelde over ze cape
op hielen door wanhopig stormen

voorwaarts ging het voor nu toch
terwijl hemel woest in hem raakte
en hij volledig buiten zijn zinnen
flink doorstampend in ’t wilde weg

hemel zat ze hem achter je donder
hem geen blikje waardig keurend
daar was hij zich ja terdege bewust
alles naar de bliksem, schreeuwde

als van vast steen zat zijn wanhoop
in een verder maanverlicht raam
ineengedoken zwom hij ten einde

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.