sta op

onderaan de trappen, die op rolletjes, de mensen ter bestemming bracht hoog boven de staalgrijze wolken van hun dagelijks vermogen tot dromen stond een vrouwe onbehagen; een lelijke, verbouwde, opgemaakte kabouter als versteend, de mensen op te jagen vanuit het duister wortelstelsel af en toe een gil vanuit haar grote tenen, die ze heimelijk kon […]

iemand zeggen

het was iets met iemand toen weer niets dat zei niemand maar er was iets die iemand was het niet toen zij niemand iets zijn er nog vragen vroeg zomaar iemand die niemand beantwoordde maar dat was toeval zou je zeggen toch of was het iets waar niemand meer nog dan het antwoord wiste

woorddwaas

geef me je handen laten we stranden op de benen landen samen in de wij is het groen wordt het zomer leef je me landen laat je de handen op wij samen geef je de benen was het herfst is het okergeel op de handen stralend je stranden groen worden wij samen tot okergeel komt […]

draaigorgelen

dans door de straten waar mensen praten dans door me leven laat wat liefde kleven grijp mijn vast lichaam geraak goddomme ziel kniel op beddengeuren hou koffers met bestaan liefste pak wat armen waar of we ons warmen liefste pak eens deken laat nu ons droomweken ruk aan deze boeien los de nachtvracht stil val […]

gleuf het euk

wie klapten drie keer in me handen en welke god begon van alle kanten spinnen kropen allen in hetzelfde na drie uur staren van heilzame zon begon waarachtig een verbrande vrouw haaren lijden door ene jurk te schijnen op drie overeind gebleven harde banken lag achterloos zo wat aarde geworpen in mijn handen hield ik […]

land, lucht, later

op de wereld stond het in het water lag alles verslond bladzij na bad de lucht trok wit weg bleef jij steeds maar achteraan de rij op zij de klok viel te water redden wat er te reden straks zou het anders niet dat het uitmaakte

getekend

zo makkelijk ziet het allemaal twee mond op eenvoud papier enorm gelijkend, zwart op wit terwijl potloden naar mij grijpen met drie paar verwezenlijkte ogen bespelen vingers de kleurtonen probeer papier te laten klinken door verwoed te slaan hard ritme stokken en de versleten bekken in mijn keel zit adams appel dat weet hij maar […]