wie is me verloren

moeizaam druppelende gedachtes komen één voor één op dalend papier totdat smerig ruimte volle is en het langzaam de kale gang inne stroomt welke tot op ’t heden, geheel en al godverlaten is zover het oogske reikt ons goten in ’t stadshart raken verstopt met steeds meer schoone deernes die dieper in de putjes raken […]

dieperliggende ogen

in jaren keek je naar de stoel waar ik opzat alsof je geen behoeft had aan de woorden ogen veranderend grijs naar hemelsblauwe dacht je of misschien dat ik alles zou zijn terwijl jaren gezellig stapelden rond ons om monden zeiden meer dan ons langst zwijgen ’t oppervlak begon de scheuren te vertonen we lagen […]

gebuurt in alle straten

ze hielden hun zoveel van buurten zochten elkaar op met op een kop het kon dusjes nietus uitblijven dat in straat iets of dah ging bloeien men liep met roodfluwelig passen en ieders jas was van die ander arm in arm en het been om been zo ging dat al de maanden nu tot straten […]

slechts flarden

hoe of mijn hoofd vol zit met zinnen die niet lager kunnen dan het zijn de buik wiegt eenzaam maar voldaan grijpt mis naast de uitgestoken letter honderd ideeën vliegen, dalen, rijzen hoe of het hart pompt naar de motor op de ganges wat innemends mompelt een smerige ellendedoek afzakt rijkt mijn rommelende buik ver […]

zoals jij

‘k weet het zal niet meer gebeuren zal niks meer van komen dat het nu eenmaal is verlopen zie je nooit, zie je dan nooit geen reakties op gestelde vragen antwoorden die nergens meer over gaan het ons zo vervelen zoals jij, zoals jij het opgaf we lagen op de schuine daken liepen over glas, […]

hij is het helemaal

waren ’t maar wat woorden die mijn ogen lazen slordig neergeschreven achteloos wat letters op rij stal jij stiekem toch meer dan je lief was fiets jij eens verder helemaal naar het punt of no return zag ik misschien je mond iets opengaan woorden spugend hakkelend en suf reikte jij misschien mijn lief, net iets […]

opname

het is weer zover ze heeft het weer op de heupen vet, cool, hot, adrenalineshot al dagen heeft ze het licht gezien mooie woorden zijn nu ongewenst of het regent of waait het boeit haar niet ze zal gaan totdat ze neervalt even geen hogere saldoooo’s de wereld lacht weer kraaien ziet ze aan voor […]

het laatste van het laatste

vuil is de straat en schoon ons blik op een grote hoop stapelen we samen was alles goed ligt het nu gemeen de deuren slaan alles weer in banen behaaglijke muren waar spullen staan voor het gevoel zwaar te verduren  

liefste weg

iedereen heeft wat lief welk behoeft te warmen als dagen op de lichten onderweg zonder hand je ogen bedreigen niet zandstrooiende slapen niemand heeft het geluk totdat de ijskast vol is glazen klinkend feesten opstopping, tegenlichtjes knipperende relaties alombrekende frustraties poezelmand, hunkerbond aaien wordt een vreemde met bezweten der lakens onderweg volg je sporen reis […]

af val

stapels waar ik niks mee kan letters, brieven, de levens volgeplakt met post zijn de hopen verzegeld iemand klimt nog weleens voorzichtig zonder tast lichtbepakt met dorst verdwaald op top van zijn de boel begint te groeien harten slinken snel gedachten die wankelen als bergen gaan vallen af

draaigorgelen

dans door de straten waar mensen praten dans door me leven laat wat liefde kleven grijp mijn vast lichaam geraak goddomme ziel kniel op beddengeuren hou koffers met bestaan liefste pak wat armen waar of we ons warmen liefste pak eens deken laat nu ons droomweken ruk aan deze boeien los de nachtvracht stil val […]

getekend

zo makkelijk ziet het allemaal twee mond op eenvoud papier enorm gelijkend, zwart op wit terwijl potloden naar mij grijpen met drie paar verwezenlijkte ogen bespelen vingers de kleurtonen probeer papier te laten klinken door verwoed te slaan hard ritme stokken en de versleten bekken in mijn keel zit adams appel dat weet hij maar […]

dood zo

schrok van me leeftijd wijn doen en praten haren die gewit waren doodsheid der dagen riep om die ander je voordoen, je inhoud lakens grijs met roos dagelijks doden lezen stikte in de troep dingen in agenda’s wagens vol super aanbod dood aan net als iedereen

trouwtrekken

starend naar beeldgebuis voelend niet meer thuis zij wil niet meer zoveel en verlangen doet hij zeer vrouwtje houtje trouwtje trouw na al die jaren hij van hem – zij van haar trekt zij ’t niet meer goed en hij weet wel wat hij trouwtrekken der dagen het koord hangt alle jaren de gesprekken verslappen […]

golvende lijnen

weet de brug over je wereld gene dag in het voorbij of ‘k zie de wel ergens gaan stenen, wegen, stoepen, lijnen golven emoties stormend langszij ontsta een lijn tussen mensen op de dag wetend hem te vinden of kom rust tegen me aan stranden, schepen, baren woelige wateren spoelen omver horizonnen braken harten waar […]

diepliggende ogen

jaren keek je naar de stoel waar de ik zat alsof je geen behoefte had aan ons woorden ogen veranderend grijs naar hemeltjeblauw dacht je misschien dan dat ik alles zou zijn terwijl jaren gezellig stapelden rond ons om monden zeiden meer wij dan lang zwijgen de oppervlakte begon scheurend te tonen lagen langer dan […]

binnenstebuiten

een mens heeft vele gedaantes de een verdwijnt, een ander toont hoezeer wij ook willen dezelfde blijvend het gezicht vol tijd een vriend vertoont vormen de gezichten verbergen emoties veranderend in maanzichten blijvend de wegtikkende daden een buitenkans dient zich binnensten roeren eensgezind vorm welk blijft onaangepast blijvend liefdevol het gebeuren een binnenlopen van geheimen […]

geopende ruimten

stil was het in het onbetredene kaarten vol van gelaagde paden uitgestorven dieren herbeefden buitenwereld bleef echt buiten zo kaal als man van te veel jaren vier lijnen en dan nog maar twee ramen die gerimpelde vellen tonen geef me ruimte die ik durfde nooit

krijg het

onder mijn gevoet ziet het zwart schommelt ik boven hand zijne vloeibarder grond zo onbetrouwbaar de angsten vullend zonder omwegen achter mijn rug ligt in duister beeft dijner wezen krijg van voren kloodzwaar gevoel vol van overbood dumpende troep niet aan te ontkomen tussen wezen struikelen stappen wankelen wat kreten zoekend te hard

natuurlijk geweld

buiten was de levensgevaarlijk met deez wind die omver ging binnen durfde ze niet blijven banger wordend voor geestdrift stekkers gingen overal eruit voordat alles verder stoorde

alles is

afgesloten tussen de deur kieren dicht is alles, alles is open boven kussens de geur floten licht was al, al was onderlopen mest blijft ruiken ingegeven zin oeps, vergeten

van belang

de natuur mooi waarin ik het leef waarop de ik sta de wereld echt in wat mijn hoofd vol den troepen de zuurstof adem die me vaak stokt maar hoe overleeft

mest

je laat me achter bij buren de was wappert zonder mij rozen onze uit boeiende tuin staan voor andermans raam op berg ligt alles stinkend je vermaakt je best deez dag ik pas op niemands gevaar dichter dan hier is het gewas

timeboektoe

en ze staan daar maar in de kamers van mijn hart volgepropter met zinnen jij voelt zo het eenzaam tussen godgloeiend heuvels als wat dieper me daaltaal naar vreemde fantasieën opgeborgen onder ons waar spel valt te bezien donker als krappe ruimten die maar niet ontwikkelen tot beeld wat ik heb dus schrijf koortsig van […]

ruimteveer

had in de hand zo licht, helder blies me weg muren kwamen op afgestormd lucht hapte ik eens per dag met waterscherven niet om vergeten de ruimtecapsules onduidelijke formules nemend in dakgoot met tijden gaan lichtjes in tunnel navels zijn streng twee in de avond zonder zicht altijd blijven weten bezwaartekrachten aan winnend hand krijg […]

koppelduikel

zijn er twee om een is mij jij was het erbij beiden liggen boven we te staren gevoelens overvaart ongeluk zat niet van onze hoek onhandig capriolen

pittuh

als mijn dag op de dag dat ik zit in vandaag zo traag mijne pit als ik wil dat mijn dag graag slaag zeg ik: jaaaaaaah

amenland

een 5 minuten in de ochtend lekker het zitten op me kussen proeft leegte en ziet de stilte vewijder me kilte die 5 minuten dat is het al nu wat ik vraag in het morgen van elke vroegte ligt er het stil onder je land intieme kussen van verborgen heb er ons lot in de […]

hoekig

zoek voorbij licht/donker laat niets toe wat kan binnen dringend het besef in niet duidelijk perspectief de verte altijd wat dichter slaak ik en sluip maar kruip langs ochtendgoor blijf versteend op de been zie niemand waar als ik ga en zelfs het wezen van kan niet meer oplichten

stilstand

in verleden meegezogen verlangens met harde hand opgedrogen en verbrand beelden van toen gedragingen en verzoekingen jaren van schrijnend zwijgen opgelegd kermende pijnen tussen het hard gelach van zij die altijd lachen en praten alles verpletterend onder oorverdovend lawaai gevoel langzaam vermorzeld van jaren die niet konden slechts aanhoren het geoewehoer en lawaai niet voor […]

onderuit

er is ja een stilt die de loop met mij een i-tune radio die mijn gedachten rustigjes wandelt in een temperamento dat alleen mij zint dwalend door nettten of niemand heeft me lekker zo in de gaten en jij was er dus niet toch nee niet net spierwitte dagen vervagen het verlee ze zit me […]

oerhollandsch

het is stamp ende stamp dampend staande ruiters glazig gaand in de rondte gezongen wordt er mee in de huis staat een café weer is het des weekends schuim en luid ’t gelach gerookt wordt er buiten dronken door wie liefde het café is van het huis met zweet op alle ruggen alles hangt, maakt […]

schoon, schoon genoeg

van hele, hele lange benen op rij na rij na rijen dik de dure ex, hele hoge hakjes je moet ze groeten, lachen afvallen zo een voor een totdat er dans uiteindelijk een meiske huilend echt met inhoudend geadem klapt iedereens ontroerd geesten dragende maten het is me een zwaar feest een drankje, een hapske […]

lijsten maken

de ruimte om mij heen het is niets dan grauw en buiten is al niet beter stil staan de penselen weet niet wat mij te doen alles betert dan dit leven houdt ons op de been

oefkes

het niks was er meer niets wat of het deed in alles was kaduuk geen ene kleine hoop ende dan voorallem geen enkele toekomst

onder hevig

er was geen weg terug keek ze waar niks meer het pad liep gewoon dood wormend dagen zij kwamen tegen het eind der vragen sloeg alles neer de grond kronkelde een laatste groet ontsteeg moeras de stank verhardde tot ook zij was

alsof dronken

niet in staat nog op te staan om mond te openen om zijn kots lag hij daar maar in het luie van de dag die hem lief ontnam flesjes in rijen van drie gezet rinkelden laatste ogen uit kassen lekker ijskoud moet het zijn alsof het hem al niet warm genoeg

ze wist het

iedereen liep dwars door iedereen leefde nog alleen iedereen maakte het druk iedereen was er voor niemand iedereen nam de tijd te kort iedereen keek weg bij alles iedereen voelde zich te goed iedereen die wist het ze huilde dus even en wiste

blijven drijven

mijn stoel, een armzalig ding koste wat het gekost heeft uit de tijd met gammelgarantie langzaam stijgen we samen temperatuur en water de stoel onder mij vandaan mijn bed ergens in de lucht bij het nooit-gekochte dressoir zweetplekken in de hoeken zo avontuurlijk zag ik nooit pomp mijn hart wat extra op over stroomuitval bij […]

heeft u mijn moment

wat is er duidelijker dan ons geluiden op wind veel vragen vervagen als je valt onder zwaarte in mijn geweide omtrek stelt flat niets voor net zo onbeschoffelt als een tijdelijke gebruiker

het hond achter hek

durfelde niet echt verders mensen waren het thuis nog gebracht werd me ene post het blaffen hielp mij staan volgde mijn eigenste weg die liep intussen straf door planten lachelden naar me de garages openden hun deur een hek groeide het hoger zette subiet vensters open gooide er alles naarbinnen tennisrackets zo bewogen en de […]

geen dag, mijn jaar uit

maakt het uit hoe of ik erbij hang – in dit ellendig dobberen van mams en de kinderen, die we afwimpelen met een geslaagd beleefd pak ik mijn voer voor de dag en stop wat munten in een vleesklomp, die wordt uitgestoken naar een monddode gemaakt alles moet heen en weer gaan, zodat we vooral […]

verkende stemming

de oude koffer niet veel gevuld en alle honden klein, onervaren moe van alle besognes, plof ik in een vreemde stemming, neer de kamer vult zich met gejank buiten, lopen wilde paarden weg ook ik, hou het voor nu gezien het hondenvoer heeft zijn smaak omgeving wil mij stil omhelzen bed kraakt onder mijn ouder […]

afscheid

nooit meer jij dat is wat ze zei gelukkig niet tegen mij mis ik mis alles niet alleen wat jij me niet gaf de tafel gedekt het gebroken raam fluitende wind ik ruim niets laat het tijd stil en verdwaas de ijskast vol stof vliegen rond bederf glasscherven jij was even tot de lente brak […]

het laatst

bevroren was ze, alleen in koude tussen beelden die niet meer bestonden een vrouw drijvend op water, wat niet meer zou dragen maar verzwelgen sloeg hij zichzelf voor zijn koppige kop die geen vlammen meer spuugde tussen braaksel lag geen leven en de as lag netjes in de asbak te smeulen haar strijd was niet […]

toon

toon, toon, zo gewoon waar of de woon je data, data, meer data gegeven toch zo even date, date, dattum lief, ik ben zoek je klank, klank, kadans slecht in gehoor handen, meer hand alles in me lucht win, win, de situatie och doe een waveke leef, leef, leef je lang toon eens gezicht

twee de alleen

als ik naar woorden moet gezoeken kijk me toch aan alsof onzinneke praat weet je soms welke zin of de van mij toe, glimlach dan toch; al doet alsof geef me de illusie met het onbekend wil je op loop gaan met wat ik heb zonder aan de mij iets daarover vragen ben ook niet […]

houdt rot huis

vroeger was een fier jonge boom net als klein ik en onbeschermd aard was nog te schoon en leeg elk jaar kreeg verdiende ring erbij groeide een boom heel lustigjes zelfs puberende tijd hield hem niet bloeiende netwerken ontluikten alras was er elke week de lievende ander de bast vol zatte, ringtonende vogels een armzalig […]

kijk me de ogen uit

is er dag met jou en zonder je weet ik veel en niets dan jij zitten mijn dagen in je restjes test ik al mijn vragen uit of aan wil je avondeten in de ochtend blijft tv kijken of lig je languit als ik kijk zie ik in je gedichten hoor ik nergens meer dan […]

de buren van daaro

de buren, welke buren, altijd van die buren tussen het eentonig muren hoor je ze gaan ik wil echt niet weten of wadde ze nu weer ons familie, jouw familie, die eeuwige familie ze bellen, me vertellen, zeuren en de klagen gebeurt er iets wat ik soms niet mag missen kennissen, maar kennissen, verre kennissen ze […]

was ik maar, hier

de stille ademtocht grauwend stadsbenzine glas wat open voor mijne mond was bedoeld tekent mijn voeten en laat geen spoor achter gezichten verhullen zich in fraai rookwolken opdat vooral haren zon niets zoude doorhebben gebruikt blik rolt woest, ons tolt razend voorbij scheurt iets rakelings – straatkat is de niet meer lelijke windorgels gaan als […]

gevaar op eigen leven

blijf van me stuur en zit op le bagage draag de last die me nu ondraaglijk vind zeg me niet hoe of strakst moet rijden stop als voorrang geef aan de anderen pas op plaats waar ik wat knipper licht kijk het naar rechts en geniet van natuur wijk naar links eens als je wilt […]

steen en bed leeg

niets beter dan geen mens een verlaten ruimte waar de wind die zachtjes steelt geluid is stil in goede doen een bedpan ruikt best fris dauwdruppels willen spel een klaargelegde washand tilt zwaarbewogen het hart ruimte is niet vol te krijgen veel is niet nodig voor rust kalmte bedrukte het sloop bloemblaadjes keurig gevallen als […]

zo gaan die dagen

op balkon word ik niet gemist tussen de doodgewoonde vogels tv laat een zacht ruisen en kabbelen van de vreemde wc horen langzaam spoel ik weer aan, op mijn eigen uitgedroogd land spring verschrikt op van het tapijt voor vermiste gesprekken mijnen keel roept oeverloos om water, zeker het zout gegeten wankelend begin ik door […]

zo vrolijk, zo vrolijk

de accordeon ligt tussen mijn zoekende handen als ik de toesten raak, ontstaat er een nieuw lied de klanken voelen dat ik de dans en mij vermaak het halve hoofd vertoeft inmiddels niet meer hier dat vliegen wil op vleugels ontstemmende piano’s met mijn voeten druk ik  pedalen die grond voelen gezichten zien fantastische taferelen […]

was het het waard?

een vrouw tikt tegen raam blijft dicht van glas zijn de lachjes die over en weer schieten doel missen en uitgekleed op stoepen staan warm bad is wat we nodig hebben verbouwers staan tot hun nek in het water met cement in tassen waag ik me stad en door land het avontuur zoekend wat men […]

het geslaagde uur

donkere ogen, waar de inkt al tijden in opgedroogd was, begonnen te dansen in de ruimte die hun verplaatste. kleur was allang weggetrokken uit de lijkende gezichten een poppetje, wat de ander in geuren en kleuren zag, begon te tekenen hoe of en de wat en zo zal en meer. maar het leek nergens zwart-wit […]

zij vindt

tuingrond onder het eigen bloed van nagels verdaan hamer die nergens op klokken van  de tijd wil tikken schoon genoeg poetsende wereldtanden zonder gaten om banden te wisselen van familie tot soepele vlecht zand met voeten tot waterig kastelen getoverstampt timmeren ze lekker luchtdicht ritme erop of eronder een waardenplan hangt los te wapperen met […]