draaigorgelen

dans door de straten waar mensen praten dans door me leven laat wat liefde kleven grijp mijn vast lichaam geraak goddomme ziel kniel op beddengeuren hou koffers met bestaan liefste pak wat armen waar of we ons warmen liefste pak eens deken laat nu ons droomweken ruk aan deze boeien los de nachtvracht stil val […]

getekend

zo makkelijk ziet het allemaal twee mond op eenvoud papier enorm gelijkend, zwart op wit terwijl potloden naar mij grijpen met drie paar verwezenlijkte ogen bespelen vingers de kleurtonen probeer papier te laten klinken door verwoed te slaan hard ritme stokken en de versleten bekken in mijn keel zit adams appel dat weet hij maar […]

dood zo

schrok van me leeftijd wijn doen en praten haren die gewit waren doodsheid der dagen riep om die ander je voordoen, je inhoud lakens grijs met roos dagelijks doden lezen stikte in de troep dingen in agenda’s wagens vol super aanbod dood aan net als iedereen

trouwtrekken

starend naar beeldgebuis voelend niet meer thuis zij wil niet meer zoveel en verlangen doet hij zeer vrouwtje houtje trouwtje trouw na al die jaren hij van hem – zij van haar trekt zij ’t niet meer goed en hij weet wel wat hij trouwtrekken der dagen het koord hangt alle jaren de gesprekken verslappen […]

golvende lijnen

weet de brug over je wereld gene dag in het voorbij of ‘k zie de wel ergens gaan stenen, wegen, stoepen, lijnen golven emoties stormend langszij ontsta een lijn tussen mensen op de dag wetend hem te vinden of kom rust tegen me aan stranden, schepen, baren woelige wateren spoelen omver horizonnen braken harten waar […]

diepliggende ogen

jaren keek je naar de stoel waar de ik zat alsof je geen behoefte had aan ons woorden ogen veranderend grijs naar hemeltjeblauw dacht je misschien dan dat ik alles zou zijn terwijl jaren gezellig stapelden rond ons om monden zeiden meer wij dan lang zwijgen de oppervlakte begon scheurend te tonen lagen langer dan […]

binnenstebuiten

een mens heeft vele gedaantes de een verdwijnt, een ander toont hoezeer wij ook willen dezelfde blijvend het gezicht vol tijd een vriend vertoont vormen de gezichten verbergen emoties veranderend in maanzichten blijvend de wegtikkende daden een buitenkans dient zich binnensten roeren eensgezind vorm welk blijft onaangepast blijvend liefdevol het gebeuren een binnenlopen van geheimen […]

geopende ruimten

stil was het in het onbetredene kaarten vol van gelaagde paden uitgestorven dieren herbeefden buitenwereld bleef echt buiten zo kaal als man van te veel jaren vier lijnen en dan nog maar twee ramen die gerimpelde vellen tonen geef me ruimte die ik durfde nooit

krijg het

onder mijn gevoet ziet het zwart schommelt ik boven hand zijne vloeibarder grond zo onbetrouwbaar de angsten vullend zonder omwegen achter mijn rug ligt in duister beeft dijner wezen krijg van voren kloodzwaar gevoel vol van overbood dumpende troep niet aan te ontkomen tussen wezen struikelen stappen wankelen wat kreten zoekend te hard

natuurlijk geweld

buiten was de levensgevaarlijk met deez wind die omver ging binnen durfde ze niet blijven banger wordend voor geestdrift stekkers gingen overal eruit voordat alles verder stoorde