wie is me verloren

moeizaam druppelende gedachtes komen één voor één op dalend papier totdat smerig ruimte volle is en het langzaam de kale gang inne stroomt welke tot op ’t heden, geheel en al godverlaten is zover het oogske reikt ons goten in ’t stadshart raken verstopt met steeds meer schoone deernes die dieper in de putjes raken […]

nacht van de zevende hemelen

daar stonden we dan, voor den dichter poort van die andere zes in godsnaam, dan maar de zevende, al wil daar geen hondeke zit precies wat we vroeger nodig hadden. ‘gezelligheid kende geen tijd’ dreunde een uptown melodietske bij vermolmd weerbaerstige deur wisten niet hoe snel of we plaats moesten vinden om te nestelen keken […]

dieperliggende ogen

in jaren keek je naar de stoel waar ik opzat alsof je geen behoeft had aan de woorden ogen veranderend grijs naar hemelsblauwe dacht je of misschien dat ik alles zou zijn terwijl jaren gezellig stapelden rond ons om monden zeiden meer dan ons langst zwijgen ’t oppervlak begon de scheuren te vertonen we lagen […]

het zijn uwen ogen

eigluk zit we allemaal in ons het kieken naar omhoog waar een maan probeert de echte schijnt op te houden natuur liegt me nooit af en toe tusse leeg van creditcards met besmeurd lakens als waarheid aan het licht telkens zie ik ogen, uwen ogen ze beloven me bergen, bergen vol met al wat het […]

oh lievig zee

innig van golven ons emoties dansende de meerminnen het blootvallend op stranden lievig zee, oh neem me blief mee laa toch me niet achter zo hier tussen enkel schelpig wrakhout als wat surfplankig springend zwemvliezen de duikelen die ware zeilen worden ingehaald oh warme zon, ga hier niet onder jouw stralen is mijn allessie tussen […]

boomvaderen

de ouden boomvaderen schuimden weer uit kroegen halve boekloze stammen gingen steevast voor de bijl wanneer lentige vrouwen het weiland bestoremme natuurschoon, vader der vrouw wiens zoon verdwale de schaapachtig vrouwe verhult haar beide droomen zijdezacht voelt zij me aan, als je smerig luizen negeert ze heeft de parelende handen vol aan houvasten tijde natuurschroom, […]

golfgeslagen tussen gespartel

duiken als ene kwallebabbel naar de bodems zonder licht beetje gezwemmer in ’t zonnestralen zonder lulkesverhalen groen is het water, blauw zijn golfkes, spiergewit is de hoop papier die hier nu ja voor mij stapelt op honderden bureaus op een gammele tak met een uil in mijne oerlelijke drooom roept dat ie tot de hieren […]

no mos here

‘ t was hiero muisstil alle stenen lagen eeuwen geen egel zag die verschil het zachte groene mos bedekte behoedzaam de stammen van het bos soms schrobde iemand met mosvrees een steentje welk bijdrage van goede wil binnenin de kortste tijd waren de rondborstelige keien ’t langste eind aan het trekken zo groen en onschuldig […]

zoals het nooit

zo brutaal als dat je mijn dagen in beslag nam ik de taart van verjaardagen bereidde voor je stemmetjes door repeterende buizen trippelden nooit zag men muizen bezig in hun holletje hoe voorspelbaar of wilde gij het hebben? bonkte van de manslieve eikelhouterige tafel het was altijd reeds voorbij als gasten vielen verlegen schoven ze […]

val aan

voor jou, voor jou hier en nu en altijd voor de eiken tafels reken je, reken je op mij en ik straksjes voor de schijnsels val je aan, val je hier voor mijn voeten door en door versleten grijp ik, grijp ik jou creditcard en smeer honing over je gezichten verdwijnen en zoet past iedereen […]

sta op

onderaan de trappen, die op rolletjes, de mensen ter bestemming bracht hoog boven de staalgrijze wolken van hun dagelijks vermogen tot dromen stond een vrouwe onbehagen; een lelijke, verbouwde, opgemaakte kabouter als versteend, de mensen op te jagen vanuit het duister wortelstelsel af en toe een gil vanuit haar grote tenen, die ze heimelijk kon […]

gleuf het euk

wie klapten drie keer in me handen en welke god begon van alle kanten spinnen kropen allen in hetzelfde na drie uur staren van heilzame zon begon waarachtig een verbrande vrouw haaren lijden door ene jurk te schijnen op drie overeind gebleven harde banken lag achterloos zo wat aarde geworpen in mijn handen hield ik […]

altijd als

in opgedroogd waterballet waar het touw balkend hangt klaar voor gebruik zwaaiend mijn voeten net nog kunnen voor de rest is alles onder geloop in zwart de inkt weg zal ik sterren weer in je zien laat led- licht het totaal ontbreken jouw maan voortvluchtig verder ongerept bos als in verboden schichtig springt de moe […]

trouwtrekken

starend naar beeldgebuis voelend niet meer thuis zij wil niet meer zoveel en verlangen doet hij zeer vrouwtje houtje trouwtje trouw na al die jaren hij van hem – zij van haar trekt zij ’t niet meer goed en hij weet wel wat hij trouwtrekken der dagen het koord hangt alle jaren de gesprekken verslappen […]

wezensvreemden

onze handen hielden een olielampke vast in eeuwenoude uitdossing zat ik daar de koude rotsen rond mij lagen gloeiend diep doordrongend van vage herinnering langzaam viel de uitgedaagde duistermis haalde mijn keurige opgestoken haren uit elkaar en manen vielen losjes in ’t wild tijden begonnen vernieuwend te spelen het woud vol met het onzichtbare nachten […]

een motje

het heeft nog tere vleugels maar mooi is anders geweest wat mot je nog zoeken ook sprokkelhoutjes in het bos zo verspreid en chaotisch fladderend, ineenkrimpend welk hart zwaait vermoeid in grijs het harer zuchten ondanks sprankelzoenen op betoverd paddengestoelte voetkussentjes liggen overal zachte afdrukken die slapen het boek maakt ons licht we stappen over […]

hijderoosje

ze hield niet van de bloemen althans niet hier misschien ergens verre weg waar ze niet gegrepen werden ze hield niet van het water in glazig limonade misschien op enig terras waar ze lekker kon bubbelen ze hield weer het voor gezien vond alles best misschien toch op het wc of waar men niet zo […]

de vertraging zoals gedacht

zo langzaam als ’t smelten van het hoorntjesijs loop ik in hetzelfde spoor wat mij herhaalt stop, kijk even en begin verwoeid te zwaaien duik snelle ik om langzaam te ontsnappen een koud noordwind zingt rond de orgen het hart heeft moeite om te slaan op ergens sleet mijn goeierd goed naar sneller razend zodat […]

verlorene tranen

de dag begon, en zou einden zonder vervloeiende pennenstreek emmeren die vollopen met vocht. regenpijp maakt me een bocht is al weken van zijn plaats en moet nu gemaakt, roept een vrouw een kind probeert de schuifdeur open te krijgen, totdat ze schrikt vele schaduwen gaande langs ramen en voelen aan de sloten alles loopt […]

dradeloos

het begon met telefoon die mij kind van een rekening gaf televisie deed zo raar ijskoud zond hij mij alleen sneeuw niemand deed meer open deurbel was ervandoor na klachten de boodschap, de boodschap wie maakt zich echt zorgen om tas sta hier een file te knielen maar voel de klap, en waar is radio […]

bewoond verklaard

was in den beginne lang, lang, ja heel lang hakte nog geen woorden lekker steels en moorden och in het vroege geen gezeur aan me kop mijn hoofd vol luizen de vaat voluit over straat het was nog uit tijd beetje klooien, vlooien overal dieren onbeleefde ik als je speertje achteraan mijne plaats en tijd, […]

rank

slenteren tussen boerse wijn paden achter elkaar, overspoelend rank na rank, blad in het groene de kurk droesemend op dobbers onze voeten stampen intussen stevig het vat wacht; wij ’t ondronken zonnestralend op de lange stelen ertussen pitten wij zomersgoed schilderen ons goddelijk lege tafels de kano ligt in verdiepte stroom onze handelen peddelen kalm […]

het hond achter hek

durfelde niet echt verders mensen waren het thuis nog gebracht werd me ene post het blaffen hielp mij staan volgde mijn eigenste weg die liep intussen straf door planten lachelden naar me de garages openden hun deur een hek groeide het hoger zette subiet vensters open gooide er alles naarbinnen tennisrackets zo bewogen en de […]

het laatst

bevroren was ze, alleen in koude tussen beelden die niet meer bestonden een vrouw drijvend op water, wat niet meer zou dragen maar verzwelgen sloeg hij zichzelf voor zijn koppige kop die geen vlammen meer spuugde tussen braaksel lag geen leven en de as lag netjes in de asbak te smeulen haar strijd was niet […]

kloksgewijzigd

als ver wensende rust in ons ware de stilte keert zandwegen draaien en lang-zaam vooruitkomen woordvloed wegebt door vreemde maanslurpers ons lawaaiig keukengerei de dagelijkse kost wordt veldkruitdampen van het eens rijke land opstijgen waar getrainde voeten geen hak meer zullen zetten mijn zomerhuis het toch voor iedereen weer schijnt water door de ooit sensuele […]

wat voer je

in weelderig bos dieper worstelpeen en oudgoudstralen was strengen aan ’t vlechten van buigzaam barsttakken op vleugels geweven volgend ambachtelijkst oerrecept lag je op ze apegapen vanuit hoogt het loomst te loeren van tegengesteld kanten klapperden zwart leermuisjes een pauzerend zaag scheen hier niets te zoek dan rust wat helemaal niet zo’n gek blijkende standpunt […]

in het was er eens

soms van die dingen lopen in het honderd, andere in duizelden eigenlijk onmogelijk  te tellen voor enkeling of  met de samen gelukkiger tijden kon  niemand meer per ongeluks herinneren kropen uit groteske doos en bevielen als slechte bouwpakketten waar eens een ontelbare uiting van het was, lag het plots stille we wisten dat toekomst wilde […]

de deur dicht

wanneer een zomer aanklopt en frisse wind via oren wegblaast tot al mijn  boeken ademen, als ik me iets te fervent zit te zoeken open jij je hartstikke spannend door wie de dader voortschrijft de wasrekken vol zakdoeken die uitgehuild en verknoopt hangen in vele ramen zie ik, dat ons glas nooit mooi helder is […]

bombardo

onder berg van de opgedolven dingen kroop hij door het fijnste stof zijn papierig interieur en kringkopende kleren verkreukeld hij met vele moeite kon hij vetter noten uit den stomme oren halen de liefde borg hij weer op in veelvuldig ongebruikt, leegstaand hart golven van lengtes en extreme maten zeiden hem slechts dingen onder genadige […]

zo vrolijk, zo vrolijk

de accordeon ligt tussen mijn zoekende handen als ik de toesten raak, ontstaat er een nieuw lied de klanken voelen dat ik de dans en mij vermaak het halve hoofd vertoeft inmiddels niet meer hier dat vliegen wil op vleugels ontstemmende piano’s met mijn voeten druk ik  pedalen die grond voelen gezichten zien fantastische taferelen […]

eens was jij

als afstanden brokkelen tot op diep bot versleten ramen die open bleven, met droef uitzicht op nee rode geraniums vatten vlam toen ’t licht uitviel onze handen lossend als klei op; het water steeg van warme beker waar de damp nog vanaf sloeg kijkt mijne verlatenheid aan en staart onbeschoft afgesloten en vergrendeld klinken holle […]

zeiden dat het goed was

kon ik anders haar ogen niet geloven ons filmen was nauwelijks bij de uitgang of ene waarheid stond in me kaartjes scheurde me goedgewelfde buik open en liet alles wat los kon lopen, ook lopen onder ’t wachten op zak lekkere lampen zij schilderde mij wat haar op de armen terwijl een speld van de […]

als jij het nog weet

buiten aan een armetierende waslijn die de trouwfoto nog net vasthield wapperend in vlagen van herinnering hing ik gevaarlijk uit geopend ramen mijn ongeluk te lezen in laatste briefje wat hij mij nog had achtergelaten apathisch vleide ik mij armzalig op bed gehuld in niets dan broekje van kant rood was het en dood was […]

levend mijne tijd

in de sterrrenbevolkte diepte van dat wat mij zien lied wat in benevelde toestand helder was dat ik niet weg was van hie rent de toekomst beelde ter plekke me de vertrekte tijden door zo goed als wie kon verdraaide het gegevene en gaf zo snel als me lief langzaam reageerde weer berichten door van […]

vader, moeder, loeder

op de tijd kon het pand ik verlaten welk bezig was getekend te worden vrolijk struinend door de bladeren die weer aan lege bomen gingen niet doen! niet goed voor verstand ik viste het ooit versleten boek op ging zitten in de oude stamboom voorzien van opengevouwen dier klapte geluid uit dat niemand wist heen […]

even hele helemaal

een bloem geknalt geel van het onkruidige soort blaas dat kind op een pluizenbolletje en woesjj dwarrelt gebloem aan barrelen dwarsend door mij het oude roestbruine tractorretje op de velden trekt op over zwaarbuigende, bekoorlijke aren voldaan keert ik terug van laffende veldslagen een slipper waar achtergelaten op legend strand voetstappend dreunen nog in die […]

ten slotjes

ogen dichtgeplakt met goedkoop bandje plak twee harten uit de diepvries van een super langzaam in aangename koeling weker wordend zoek ik op de tast naar de beloofde opening het bos ingestuurd met een rinkelende loper val ik aan omdat mijn honger mij te stil wordt de luide verpakking doet mij niet verleiden zonder de […]

taaltutten

Mijn woorden zijn jouwe niet en wat vertelt wil ‘k niet weten gekakel en liggen van deuken stiekem lachen om het woordje Krulspelden en jaretellen schimmel op de woorden nooit tot leven die komen Wat dagen door woordgestrooi zo mooi prachtig, onwaarachtig feliciteren, opereren en waarderen beetje tuttebellen van de naspellen Looprekjes met woorden gehoorapparaten […]

je hebt mijn zegen

het park was gevuld met effe, groentjes, stijve banken die brutaal uitnodigend, kaars recht, naar mij zaten te wenken ik deed inderdaad of ik ze niet en nooit wilde kennen en dan nog en riep snel : op naar het echte theater of ik ga alweer niet voor een kaart op de een-na-beste rij met […]

verkocht, verloren

eens zal de tijd de tijd zal vooruit loop ik in me achterzakken binneste buiten de vogels vallen een voor allen op het schuinste dak van de overgeveraars waar was ik ooit zag ik het tikken de klok klots bonst het bos een verloren korting op de bocht druipt een vlotjes van kurkenafvallers teruggelachten wat […]

jeetje me kreetje

onder de scheve bangdeur werd onbenulligs geschoven ik ging op me eigen knieën wankelde en verloor haar werelden donderden op mij een tuimelerkerraam vloog openend mijn slootjeshanden met zijn gewiekste ellebogen ging een kruiwagen om waar vergezichten verdonkerden de dichtste muren rammelden mijn hals wurgde zich door een spleet speelde het licht het gewicht sleepte […]

mag ik ook eens

ik hou mijn handen vast en geef ze met het strand de zon doet mij ondergaan je duikt op en zegt: romantisch je hart bonkt lustig uitgelaten waardoor ik niet hoor dat golven bruisen je pakt mijn glas vult het met later ik heb er niets tegenin en breng je mijn benen raken vermoeid we […]

staartje

mannen met oude gebakte baarden geloven die nieuw leven worden ik ben het waard roept een jong onbeholpen veulentje op gouden stoute klompjes vlechten die sierlijke verhalen met de hand verweven tot jeugdige uitgelatenheid in mijn hand klopt werkelijk waar ik doe onmiddelijk wat gevraagd en wandel honds achterna afgeschoren zijn wijsheid heeft langst de […]

bijbenen

zijn technieken waren als vanouds moest toch niet moderner worden iedereen was gelukkig, hun haar was het waard uren naar te staren alles was bereikbaar voor hen hij liet zijn gebit in het glas vallen grijnsde tegen zijn gespiegelde beeld had je niet gedacht hè jongen dat je zo’n ouwe lelijke kop zou krijgen en […]

ben je betegeld

het leven doet al te zeer morgen moet weer beter zag ik alles compleet nieuw werd visie gevierendeeld strijk ik de boel net gaan mijn haren overeind met de beklommen jaren niks zinnigs kunnen baren rozen die maar bloeien en mijn hart helaas ook verwelkte kleurloze levens drijven langs en vergaan die zotte zeven dagen […]

verwaaroosde

ze waren met drie wat net teveel was van het goede de bos was te klein en net niet wat te verwachten viel ogen werden in een wenk gedroogd ze stonden te verleppen blij toe dat ik me oogkleppen droeg mijn god wat was nog ik wees en ze groette ging af en zij weer […]

Hou toch eens

ze was kind aan huis blèrend aan de telefoon rammen op de buitenste deur bij haar eigen hoge nood ligt je hond weer in de goot natte doorwekende plekken in me blauwtjesbroek als ze weer wil bovenop me dat ze in me schoot genoot ja, hoor, jij bent groot! denk ik dat ze gewoon zit […]

strooibuskruid

ik wacht me een ongeluk op de bussen staan teveel namen kruidjes roeren niet hun mondje honden wachten zindelijk op hun potje de grote hoop blijft bij gebrek aan nood uit terwijl men boodschappen strooit om wegen begaanbaar te houden daar is slechts een donkere gestalte opelkaargedrukt in het stadsrumour heeft de winter nog geen […]

slosjes

Ze lagen en laggen overal in de bosjes voorzichtig te sluipen en te sliepen bezorgden iedereen om de haverklapjes met hun staart die alles bewaart en hun zwijgen waar ieder genoeg van inmiddels komt te krijgen De staart van het verhaal slenterde een beetje stijfjes en nonchalant alsof er niets was en niet in de […]