gejas van een huis

lentes gingen als hun eigen weg
had mijntjes jas nog niet eens aan
alsof het regende wegwerpluiers

in me huis past als steen gegoten
kamerkoor voor beleefde kamer
ramen zie met ze biedend uitzicht

zo de wandelt kiezelstenen leven
goed verwarmend en op de maat
niemand aangaande wat een reet

ik weet, ik weet nu het is mijn jas
blijf er met je poten en je klauwen
een huis van dauwen en trekken

mijn takke huis het was versleten
dan ontbijten voor die laatste keer
deuren slaand en met veel toeters

zo begaf ik mij in je zomers goed
een ver huis wachtte het mij al op
en zou het de laatste vast niet zijn

versleten jaren in zakken gepropt
wen ik aan de stofjes, verfgeuren
de duffe huizen waarin ik vertoon

Advertenties

2 gedachten over “gejas van een huis

  1. dit vind ik een weemoedig gedicht.

    niet alles wat ik lees is onzin.
    soms speelt verhuizen metafoor.
    als het langs een gedicht loopt.
    bijvoorbeeld.

    maar.
    ooit schreef ik ergens ‘verhuizen is gedoe.’
    niet alles wat ik schrijf is onzin.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.